ЖИЗЕЛЬ

Күн сәулесі аймалаған кіп-кішкентай деревня, мұнда қулық-сұмдығы жоқ қарапайым адамдар тұрады.

Жас ару Жизель күннің шуағына, құстардың әніне, әсіресе, өміріне сән берген махаббаттың күшіне сенеді. Өзі де, өзін де сүйетіндігіне сенімді...

Жизельге ессіз ғашық орманшы Ганс оның сүйіктісі Альберттің жай ғана шаруа емес, жасырын жүрген мырза екендігін және Жизельді алдап жүргенін айтады.

Ганс Альберттің үйіне жасырын кіріп, гербі бар күміс сапыны көрген соң, Альберттің өзінің атақты тегін жасырып жүргендігіне көзі жетеді.

Қастарында қомақты қосшылары бар бай мырзалар аң аулап серуендеуден кейін, деревняға демалуға аялдайды. Шаруалар қонақтарды қуана қарсы алады.

Альбертті келген қонақтармен кездесуі ыңғайсыз жағдайға қалдырады. Олардың арасында оның қалыңдығы Батильда да бар. Осы кезде Ганс жұрттың бәріне Альберттің сапысын көрсетіп, оның елді алдап жүргенін айтады.

Сүйіктісінің залымдығы мен екіжүзділігі Жизельдің жанын жаралайды. Оның адал, таза, арман-үмітінің күлі көкке ұшады. Жизель ақыл-есінен айырылып, өледі.

Түн болысымен, деревняның молаларының ортасында күйеуге шығып үлгірмей қайтыс болған қалыңдықтардың көлеңкесі – виллистер елесі ай жарығымен айқын көрінеді.

Ар-ожданы қинап, Жизельдің зиратына келген Гансты виллистер қоршап алып,

ес-түссіз құлап түскенше шыр айналдырады.

Альберт те Жизельді ұмыта алмайды. Түн ортасында ол да Жизельдің зиратына келеді. Виллистер Альбертті қоршап алып, шыр айналдырады.Оны да Ганстың тағдыры күтуде...Бірақ кенет пайда болған Жизельдің көлеңкесі оны виллистердің қаһарынан қорғайды. Жизельдің шынайы махаббаты Альбертті қолдап, қорғайды...

Атқан таңның алғашқы сәулесімен аппақ елес-виллистер де ғайып болады. Жизельдің де елес-бейнесі жоғалады, бірақ ол Альберттің жүрегінде ажалдан да

күшті, бірақ келмеске кеткен мәңгілік махаббат болып сақталып қала береді...